FRNL
   
  • 55€
  • 1010€
  • 2020€
  • 5050€
  • 100100€
  • 500500€
   

Ons programma

Ons alternatief heet wereldwijde Glass-Steagall en nieuw Bretton Woods

De financiële super-crash is nu een voldongen feit. Het ganse economische systeem van de laatste drie decennia is dus genadeloos in twijfel getrokken. Maar de Belgische politici, door zich exclusief te wijden aan institutionele hervormingen, doen maar of er niets gebeurt.

Hoewel België nog sukkelt met zijn statuut als “neutraal” land en met de overlast van de grote internationale organisaties op zijn grondgebied (Europees parlement, Commissie, Europese raad, NAVO, lobbyisten, enz.), is België er geregeld in geslaagd een positieve rol te spelen als bemiddelaar voor het oplossen van belangrijke wereldproblemen.

Het is in dit kader dat Agora Erasmus denkt dat de België, zowel thuis als op internationaal vlak, drie doelwitten moet stellen die één geheel vormen :

  1. Het beschermen van de “echte” economie — in het bijzonder het openbaar onderwijs, de volksgezondheid, research & development, spaarrekeningen, infrastructuur en de productie en consumptiemiddelen – tegen de ineenstorting van de financiële zeepbel.
  2. De “wet van de jungle”, in werkelijkheid de wet van de sterkste die nu heerst over de internationale markten, moet afgeschaft worden via wetten en regels van regeringen en staten die opnieuw de verantwoordelijkheid overnemen voor krediet en valuta-uitgifte. Dat betekent een onmiddellijke terugkeer naar de principes van de Glass-Steagall wet van Franklin Delano Roosevelt in 1933 die een volledige splitsing oplegde tussen gewone deposito banken en speculatieve zakenbanken. Deze politieke beslissing houdt in : een ordelijk faillissement van het ganse internationaal financieel systeem en het afschrijven van miljoenen miljarden euro’s van nutteloze, waardeloze speculatieve schulden. Dit bekent niettemin dat gedurende deze ingrijpende hervorming, overheden zich uitsluitend borg zullen stellen voor de tegoeden van individuele burgers en ondernemingen, maar helemaal niet zullen ingrijpen ten voordele van private financiële instellingen die volledig hun eigen verliezen op zich moeten nemen. Op internationaal vlak, heeft de wereld behoefte aan een “nieuw Bretton Woods” akkoord, niet gebaseerd op de illusie van een nieuwe reservemunt, maar op vaste wisselkoersen tussen valuta en een economische politiek die daar substantie aan geeft.
  3. Geld moet opnieuw stromen, via lange termijn en lage interestvoet staatskredieten, naar de “echte” economie, in het bijzonder naar grootschalige infrastructuurprojecten die op wereldvlak bruggen vormen tussen zowel Oost en West als Noord en Zuid en werk geven aan duizenden kleine en middelgrote ondernemingen. Deze aanpak is vergelijkbaar met die van het Marshall plan, maar veel groter in dimensie.

Deze drie doelstellingen zijn niet te verwezenlijken binnen het kader van de euro zone (ECB, EFSF, enz.) of de huidige internationale organisaties (IMF, Wereldbank, enz.). De ECB en het IMF zijn de dienaars geworden van een supranationale orde die, in naam van een zogenaamde liberale ideologie, onze economie overhandigt aan de roofzucht van een private oligarchie.

“Reddingsplannen” om de schulden aan banken te betalen, privatiseringen, flexibiliteit, structurele aanpassingen, kostenbesparingen bij overheidsuitgaven, dit alles zijn alleen maar wachtwoorden van dit systeem, een systeem dat men onmogelijk kan omschakelen voor doelstellingen die diametraal de antithese zijn van hun huidige doelstellingen.

In Europa, moet de dood van de euro en de onvermijdelijke terugkeer naar nationale deviezen in geen geval de terugkeer betekenen naar “nationaal-monetarisme” en competitieve devaluaties, maar het begin van een gezamenlijke inspanning van soevereine natiestaten, om nieuwe internationale financiële instellingen in het leven te roepen die overeenstemmen met de drie hiervoor door ons vermelde criteria en die daadwerkelijk een breuk vormen met een systeem dat gefaald heeft zoals dat nu voor iedereen duidelijk is.

Het doel van deze “nieuwe, meer rechtvaardige economische wereldorde” is voorrang te geven aan de “echte” economie die gegrondvest is op de toename van het creatieve vermogen van de mens, gemeten per inwoner, per oppervlakte-eenheid en per gezin, in tegenstelling met de financiële economie die, zoals in de tijd van Hitler, volgens sommigen moet gered worden met alle denkbare middelen, met inbegrip van het fascisme, planetaire bevolkingsafbouw en zelfs oorlog.

Anderzijds, kan men dit soort “winst” van de fysieke economie meten aan de toename van het vermogen om meer mensen te kunnen laten leven, aan de betere sociale condities op een gegeven grondgebied, een vermogen afhankelijk van de benutting van nieuwe technologie, waaronder moderne kernenergie, ter bevordering van het algemene welzijn. Nieuwe technologie verhoogt het menselijke transformatievermogen en komt in de eind analyse iedereen ten goede. Dit soort “winst” is natuurlijk totaal anders en strijdig met de financiële winst van de “markten” meestal alleen maar het resultaat van het “aankopen” van goedkope arbeid of producten, verkocht tegen een hogere prijs ten nadele van de grote meerderheid.

Onze nieuwe wereldwijde Glass-Steagall en ons nieuw Bretton Woods, in tegendeel, beogen opnieuw stevige grondvesten te bouwen voor een echte economie : een systeem waar de creatieve vermogens van de mens niet worden uitgeroeid door de speculanten of geplaatst onder de voogdij van een bureaucratie, maar systematisch aangemoedigd.

Vandaag is het kiezen tussen de huidige chaos, “redden wie zich redden kan” met of zonder de euro, de ECB et het IMF of, het terug in het leven roepen van een cultuur van creativiteit en ontdekkingen als drijfveer voor de economie, een economie waar krediet en geld bij voorrang naar deze cultuur gaat.

Buiten deze keuze, bestaat er geen keuze. Over andere dingen zwetsen is niet beter dan het betwisten van de beste ligstoel op het dek van de Titanic.